Sitemap Poland English Slovak
Меню
Turystyka we Lwowie
Популярне
11. W czasach radzieckich tutaj zniszczono bardzo duzo dziel artystycznych...
Published: 20.04.2015



Budowa

   Idea budowy kosciola powstala pod koniec XIX wieku. W dynamicznie rozwijajacej sie po doprowadzeniu do Lwowa  kolei zelaznej dzielnicy gródeckiej nie wystarczalo swiatyn, wielki kosciól polozony w najwyzszym punkcie miasta mial dodatkowo zamanifestowac jego polskosc, dlatego tez do realizacji zaproszono polskich artystów i rzemieslników.
   W komitecie budowy pomnika zasiadl Adam książę Sapieha, syn Leona Sapiehy - budowniczego lwowskiej kolei.
   Świątynia miala byc poswiecona 50-leciu panowania Franciszka Józefa, ale tak sie zlozylo, ze w jubileuszowym roku (1898) zginela z rak zamachowca ukochana zona cesarza, Elbzeta (Sissi) i zadecydowano, ze kosciól bedzie pomnikiem na czesc zmarej cesarzowej.
   Na konkurs nadeszlo 19 prac - niektórzy architekci wykonali kilka projektów. Do realizacji wybrano projekt Teodora Talowskiego.
   W 1911 kosciól byl ukonczony. Rozpoczela prace parafia.

Ozdoby i wyposaenie
   Projekt oltarza sporzadzili wspólnie Jacek Malczewski i  Waclaw Szymanowski, ale nie zrealizowano go, gdyz nie pasowal do wnetrza swiatyni. Realizacji nie doczekaly sie takze cztery witraze autorstwa Kazimierza Sichulskiego. Kosciól faktycznie nie zostal wykonczony i wyposazony, gdyz prace te przerwala I wojna swiatowa.
   Dopiero na przelomie lat 20. i 30. XX, po naprawie zniszczen wojennych w kosciele wyposazono kaplice sw. Huberta, której wnetrze (oltarz, witraz, malowidla) zaprojektowal Kazimierz Sichulski, a wkrótce wykonano oltarz glówny.
   Kaplica nie zachowala sie do naszych czasów, ale przetrwal baldachim nad oltarzem glównym, wykonany przez fabryke wyrobów z alabastru w Zurawnie, nalezaca do Czartoryskich z przeszklona piramida w stylu art deco, autorstwa Ludomila Gyurkovicha.
   Zachowala sie równiez przedwojenna ambona, ufundowana przez Zwiazek Maszynistów PKP, projektu Józefa Szostakiewicza (szwagra Gyurkovicha), równiez wykonana w Zurawnie. Reszta wyposazenia ulegla calkowitemu zniszczeniu.

Wojna i okres powojenny
   Kosciól, polozony w okolicy dworca kolejowego, ulegl powaznym zniszczeniom. Porozbijane zostaly witraze i szyby  w oknach, zdewastowane wyposazenie. Nie udalo sie zdemontowac wszystkich krzyzy na wiezach. We wnetrzu swiatyni urzadzono magazyn wyrobów cukierniczych.
   W latach 70. XX kosciól zostal wpisany do rejestru zabytków, ale nie laczylo sie to z zadnymi pracami restauracyjnymi. W 1989 odpadly nogi od figury Chrystusa znajdujacej sie na fasadzie.
   Lwowscy katolicy starali sie o zwrot kosciola, obiecanego im juz przez wladze sowieckie. Jednak po ogloszeniu niepodleglosci przez Ukraine swiatynie oddano grekokatolikom. Obecnie funkcjonuje ona jako cerkiew sw. Olgi i Elzbiety. Grekokatolicy podniesli kosciól z ruiny, wstawili do wnetrza witraze i ikonostas. Swiatynia jest chetnie odwiedzana przez wiernych takze w dni powszednie, poza godzinami mszy.

Co pozostalo
   Krucyfiks z kleczacym Joanem i Maria (rzezbiarz P. Wijtowycz), 1910) na fasadzie nad portalem.
   We wnetrzu zachowala sie ambona (P. Wijtowycz i L. Repichowskyj, 1926), i oltarz glówny wykonany w stylu ”Art Deco” (architekci L. Dizurkowycz, J. Szostakewycz, rzezbiarz J. Reichert-Tot, 1928-1933).
   Figury 12 apostolów w absydzie i posagi sw. Olgi i Elzbiety wykonali wykladowcy studenci koledzu imienia I. Trusza (1997).
   Witraze w czesci oltarzowej - autorstwa W. Szalenki (1996-1998).

Photo...
Propozycje



Muzeum architektury ludowej i zycia codziennego we Lwowie